Sumarið sem stúart 22. desember, 2011

Posted by bigzter in Almennt.
add a comment

Seinast þegar ég bloggaði, þá fjallaði ég um ævintýri mín í Íþróttalýðháskóla í Danmörku árið 2009. Núna tveimur árum síðar er annarri svaðilför minni í Danmörku lokið. Ég ákvað nefnilega að vera svolítið flippaður vorið 2011 og sækja um starf sem flugþjónn, hjá litlu íslensk/dönsku flugfélagi sem heitir Primera Air. Ástæðan fyrir því að ég sótti um þetta starf var aðallega af því mig langaði að prófa eitthvað nýtt, lifa í öðru landi, búa og vinnameð tveimur æskuvinum mínum (Mr. Porkhouse og Haltigrum) og svo var erfitt að fá vinnu á Íslandi yfir sumartímann. Ég hef unnið ansi fjölbreytt störf í gegnum tíðina, og því ekki að prófa þetta?

En allavega, til að verða flugþjónn þarf maður að sækja nokkurra vikna námskeið fyrst. Námskeiðið var haldið í Kaupmannahöfn og það var frekar strembið satt best að segja – 3 vikur, tímar frá 8-17, sex daga vikunnar! En námskeiðið gekk vel, skemmtilegir nemendur og skemmtilegir kennarar líka. Ég náði reyndar ekki mikið að blanda geði við þau öll eftir langan dag á námskeiðinu, af því ég bjó í talsverðri fjarlægð frá þeim öllum. Ég kvarta reyndar alls ekki yfir því, ég bjó hjá Andreu, skólasystur minni úr MS í hverfi sem kallast Albertslund, í útjaðri Kaupmannahafnar. Tíminn þar var mjög skemmtilegur, allir sem ég hitti þar voru úber indælir og vildu allt fyrir mann gera, og svo voru náttúrulega nokkur góð teiti haldin þarna

En eftir að námskeiðinu lauk flutti ég til Vejle, lítils 50þúsund manna bæjar á Jótlandi. Ég flutti inn með Daníeli (Mr. Porkhouse) og Hallgrími (Haltigrum) í fáránlegustu íbúð sem ég hef séð. Íbúðin er 150 fermetrar, sem er hreinlega allt of mikið fyrir okkur þrjá. Sérstaklega þar sem að við höfðum engin húsgögn til að fylla upp í allt þetta rými, auk þess sem íbúðin var sett fáránlega upp – hálfgert völundarhús. Svo eru Danir greinilega ekkert spéhræddir því það eru gluggar á klósettunum! En við keyptum ýmislegt í íbúðina, þar á meðal svaðalegt Bang&Olufsen sjónvarp sem vakti mikla athygli hvar sem það sást.

Okkur gekk misvel að elda, elduðum oft dýrindis mat þegar við tókum okkur til, og stundum ekki jafn mikinn dýrðarmat – þó við höfum tekið okkur til. Þar sem engar voru matreiðslubækurnar og við allir tiltölulega blautir á bakvið eyrun dugði lítið annað en að prufa sig áfram í matgerðinni. Eftirminnilegasta tilraunastarfsemin var án efa vanillujógúrtsávaxtakjúklingadúlleríið hans Hallla, það var ekki merkilegt út af góða bragðinu samt :O Ég hóf alla morgna fyrir flug á því að elda próteinpönnukökur, siður sem ég mæli hiklaust með að fleiri taki upp.

Við vorum svo heppnir að lenda í næst rigningarmesta sumrinu í Danmörku, frá því mælingar hófust fyrir (örugglega) meira en öld síðan. Það var yfirleitt heitt en nánast alltaf ský á himni, sem minnkaði stuðið aðeins en þó ekki of mikið. Í september/október þá kom loksins hitabylgjan sem við höfðum þráð allt sumarið….verst að við vorum allir búnir að flýja baunalandið og komnir í kuldann á klakanum…

Mér fannst flugþjónastarfið vera skemmtilegt, skemmtilegast þótti mér þó án efa allt góða fólkið sem ég vann með og kynntist í flugunum og utan þeirra. Snilldar hópur upp til hópa og sérstaklega góð stemmning í Billund beisinu, það var alltaf hægt að fá fólk í að gera eitthvað sniðugt í frítímanum, þó maður hafi þurft að velja óvenjulegan tíma til þessarra athafna vegna skringilegs vinnutíma flugþjóna…Djamm í miðri viku var bara hinn eðlilegasti hlutur í þessum hópi og allt í góðu með það…

Ég hugsa með miklum hlýhug til þessa flugþjónaævintýris, æðisleg tilbreyting að losna aðeins undan Íslandi og kynnast alveg glás af skemmtilegu liði – á námskeiðinu, í Albertslund og svo Billund-base fólkinu. Mér hefði aldrei dottið í hug að árið 2011 myndi ég verða flugþjónn – hvað þá að ég yrði það með Hallla og Danna af öllum mönnum. En þetta er reynsla sem ég hefði sannarlega ekki viljað vera án

Hér koma svo nokkrar myndir frá seinustu dögunum þarna úti:

This slideshow requires JavaScript.

Brandur Enni H 11. maí, 2011

Posted by bigzter in Almennt.
3 comments

This slideshow requires JavaScript.

Eins og einhverjir minna dyggu lesenda vita, þá flýði ég kreppuna og volæðið á Íslandi fyrir rúmum tveimur árum, er ég flutti ég í lítinn bæ í Danmörku sem heitir Brönderslev (og bærinn er staðsettur í Limafirði, fyrir þá sem hafa áhuga á landafræði, eða með barnalegan húmor eins og ég). Ástæða flutninganna var sú að ég fór svokallaðan íþrótta-lýðháskóla, sem hetitir NIH (Nordjyllands Idrætshojskole). En eftir dvölina mína í skólanum skrifaði ég stuttan pistil um dvölina mína þar, en hef hvergi birt hann fyrr en núna. Þessi tími sem ég átti í NIH var ógleymanlegur, og vonandi finnst einhverjum gaman að lesa þennan aldna pistil:

Dvölin mín í NIH:

Upphafið

Það var í lok útskriftarársins mins við Menntaskólann við Sund þar sem einhver ónefnd hnáta mætti í skólann til að kynna fyrir okkur íþróttalýðskólann NIH(Nordjyllands Idrætshojskole). Ég hafði aldrei heyrt um þetta áður, en þegar ég hlustaði á kynninguna hennar og skoðaði bæklinginn sá ég strax að þetta væri eitthvað sem ég vildi gera. Ég hafði ekki verið mjög virkur í íþróttum í nokkur ár, en hef þó alltaf haft gríðarlegan áhuga á þeim og haft gaman af því að stunda þær þegar mér gafst kostur á því. Eftir að hafa rætt við mína nánustu ákvað ég að slá til og sækja um í þennan skóla. Ég fékk svo fljótlega bréf frá skólanum um að umsóknin mín væri samþykkt og ég gæti byrjað í skólanum 4. janúar og þar myndi ég dvelja fram á sumar, eða fram að miðjum júní.
Ég mætti í skólann 1. janúar ásamt vini mínum sem tók nokkuð óvænt þá ákvörðun að koma með mér í skólann. Þar sem vorönnin var ekki formlega byrjuð, vorum við aleinir í þessum stóra skóla fyrstu dagana. Það var ágætt eins langt og það náði en við biðum þó fullir eftirvæntingar eftir því að sjá alla hina nemendurna sem ætluðu sér að stunda nám við skólann. Fyrsta vikan var svo óhefðbundin, en hún fór öll í það að hrista nemendurna saman, þannig að það var farið í ýmsa leiki. Vikan endaði svo á Litlum Ólympíuleikum, þar sem keppt var í óhefðbundnum íþróttagreinum, en búið var að skipta nemendum í “lönd” þar sem hvert lið bjó til sína eigin einkennisbúninga og jafnvel stuðningsmannalög ef mikil stemmning ríkti í hópnum. Deginum lauk svo með smá teiti þar sem “samlandar” sátu til borðs við sérstaklega skreytt borð og í góðu glensi – en flest stóru partýin hér hafa eitt ákveðið þema, t.d. ævintýraþema, sumarþema og ólympíuþema og myndast oft sérstök stemmning fyrir vikið.

En eftir þessa skemmtilegu fyrstu viku tóku við nokkrar hefðbundnar vikur. Við fórum í þau íþróttafög sem við höfðum valið okkur, ásamt söngtímum, og þema og umræðutímum. Þar sem ég var svo slappur í dönsku þegar ég mætti til Danaveldis þá var ég settur í svokallaða International tíma, en þar voru þeir nemendur sem voru ekki sleipir í dönskunni. Í þessum tímum voru tveir Íslendingar, fjórir Ungverjar, Ghanamaður og strákur frá Lettlandi. Þarna kynntist ég mínum bestu vinum í skólanum og erum við nú þegar farin að skipuleggja reunion þó skólinn sé ekki enn búinn.

Ferðin mín til Frakklands:

En fyrsta utanlandsferðin, af þremur sem ég fór í, var farin til Frakklands. Stefnan var tekin á að skíða eins og enginn væri morgundagurinn í frönsku ölpunum, og var það gert. Við vorum í frakklandi í eina viku, og lærðum að skíða og snjóbrettast við bestu mögulegu aðstæður. Við höfðum kost á að velja um mismunandi æfingabúðir eða “workshops” eftir því á hversu hæfileikarík við vorum á skíðum, en einnig var hægt að læra einhver ákveðin “trikk” eins og að stökkva af stökkpalli. Það var frábært að fá tækifæri til að láta adrenalínið flæða á stökkpöllunum og í brekkunum, og er það klárlega eitthvað sem verður endurtekið einn góðan veðurdag. Eftir langan dag á skíðum voru svo haldnar kvöldvökur eða spilað á spil og var það með eindæmum huggulegt. Eftir frábæra viku var svo haldið í rútu aftur til Danmerkur, en þessi sólarhringur sem rútuferðin tók var skuggalega fljótur að líða, enda góður mórall í mannskapnum eftir vel heppnaða ferð.

Nýjar greinar og maraþon

Fljótlega eftir heimkomuna í skólann áttum við að velja okkur ný íþróttafög, en ég hafði áður verið í badminton, handbolta og að læra að verða einkaþjálfari.  Ég sá fljótt að handbolti var ekki íþrótt fyrir mig, en mikið rosalega var badmintonið skemmtilegt! Svo var mjög gagnlegt að taka einkaþjálfaranámið, og á eflaust eftir að koma sér vel fyrir mig í framtíðinni.

En á þessu nýja tímabili sá ég að hægt væri að velja um að æfa fyrir maraþon, sem færi fram í byrjun maí í þýsku borginni Hannover. Ég ákvað að taka slaginn, og við tóku erfiðar en skemmtilegar hlaupaæfingar þar sem reynt var að gera líkama og sál vel undirbúna undir maraþonið.

Það var svo um 20 manna hópur sem ákvað að lokum að hlaupa maraþonið í þessari fallegu borg, og náðu þau öll að klára maraþonið með glæsibrag, og voru líkamar þeirra allflestra gjörsamlega firrtir orku þegar hlaupinu lauk. Maraþon er mikil þrekraun, og eftir rúma 30 kílómetra fóru að renna á mann tvær grímur, og maður hugsaði um hvurn fjárann maður væri búinn að koma sér í. En maður varð að gjöra svo vel að reyna að hundsa þessar hugsanir og staulast í mark, og það tókst þrátt fyrir allt og ég get sagt með fullri vissu að ég hef aldrei verið jafn uppgefinn á ævinni. En að loknu hlaupinu var maður þreyttur en stoltur maraþonhlaupari. Eftir maraþonið sjálft tók við hvíld, enda ekki mikil orka í að gera neitt af ráði. Daginn eftir var svo haldið heim til litla krúttlega bæjarins okkar, Brönderslev, og seinasta önnin tók við.

Seinustu mánuðirnir

Þar sem veðrið í Danmörku lék við hvurn sinn fingur frá því um páskana og frameftir, liðu seinustu mánuðirnir skuggalega hratt og ávallt glatt á hjalla í skólanum. Hópurinn var svo orðinn enn þéttari og allir orðnir betri vinir, og skilaði það sér vel í dúndrandi hressum partýum og kósý síðkvöldum hér í skólanum. Það var svo lagt af stað í seinustu utanlandsferðina seint um kvöld í lok maí. Ferðinni var heitið til eyjarinnar Lanzarote, á íþróttahótelið La Santa. Allar aðstæður til íþróttaiðkunar eru þar eins og best verður á kosið, og gat maður stundað nánast allar íþróttir sem maður hafði hug á, og svo var að sjálfsögðu hægt að safna smá brúnku við sundlaugarbakkann.

Daginn eftir að við mættum á svæðið var haldin mikil og góð Iron Man keppni, en hún felst í því að synda 3800 m, hjóla 180 km og enda svo á maraþonhlaupi – allt á sama deginum! Það keppti þó enginn í skólanum í Járnkarlinum, en nokkuð stór hópur úr skólanum fór og hjálpaði til við undirbúning keppninnar. Næstseinasta daginn á La Santa hélt skólinn svo sinn eiginn Iron Man, en hægt var að velja um að hlaupa hálfan, einn fjórða eða einn tíunda hluta af venjulegri Iron Man keppni. Þeir sem komu fyrstir í mark í hálfu Iron Man keppninni luku keppni á rétt undir 6 klukkustundum, en það segir sig sjálft að það er ekkert grín að púla í 6 klukkutíma eða meira samfleytt, og því voru það aðeins þeir allra hörðustu sem tóku þátt í því. Nokkrir voru svo staðráðnir í að klára heilan Iron Man einhverntíma í framtíðinni, meðan aðrir sóru þess eið að þetta myndu þeir aldrei gera aftur!

Eftir vel heppnaða ferð til La Santa var svo haldið aftur heim á leið í skólann, og aðeins tvær hefðbundnar vikur, og ein þemavika, eftir af skólanum og voru þær með eindæmum ljúfar eins og allar aðrar vikur hér í skólanum. Ég get með sanni sagt að dvölin mín hér í NIH hafi verið vel heppnuð í flesta staði, og akkúrat það sem að ég þurfti eftir að vera kominn með smá leið á Íslandi og svo var gott að gera eitthvað óhefðbundið áður en ég myndi demba mér í háskólanámið. Ég myndi hiklaust mæla með fyrir alla sem hafa áhuga á íþróttum og vilja prófa eitthvað nýtt, að skella sér í íþróttalýðskóla, og fær NIH toppeinkunn frá mér. Það eina sem ég sé eftir við dvölina í NIH var að ég hefði viljað vera lengur en 6 mánuði!

This slideshow requires JavaScript.

TED púnturkomm 9. janúar, 2011

Posted by bigzter in Almennt.
2 comments

Afsakið þennan 9 mánaða langa bloggþurrk, ég kenni sjálfum mér alfarið um það. Ég stefni á að uppfæra þetta blogg svona þegar ég fæ löngun til, vonandi verður það þó oftar en þrisvar á ári. Læt ykkur vita á feisinu bara!

Eeeeníveij, ég hef verið að skoða svolítið síðuna TED.com. Fyrir þá sem ekki vita þá er þetta síða/verkefni sem gengur út á að fá frábæra fyrirlesara til að fjalla um eitthvað ákveðið efni. Þetta eru misfrægir fyrirlesarar, en flestallt sem ég hef séð er mjög gott, fræðandi og fyndið efni frá fólki sem eru sérfræðingar á sínu sviði (t.d. talar James Cameron um Avatar myndina og Neil Pasricha fjallar um A-in þrjú í Awesome (attitude, awareness og authenticity), eða S-in þrjú eins og umferðar Einar myndi segja; viðhorf, vitund og frumleiki.

Neil þessi á heimasíðu sem var valinn Besta blogg veraldar á einhverri hátíð. En bloggsíðan hans er einföld en góð: Hún heitir 1000 awesome things, og þarna fjallar hann um þá hluti sem hann er ánægður með í lífinu, hann er búinn að telja upp rúmlega 660 hluti nú þegar, en stefnir allavega á 1000 (t.d. er hann yfir sig ánægður þegar tómatsósan sem fylgir frönskunum á veitingastaðnum er í hárréttu hlutfalli…ég ætti líka að þakka fyrir þetta, það skiptir mig þó mun meira máli að mjólkin sé í réttu hlutfalli við magn smákakanna sem ég borða :p )

Hann þakkar líka fyrir það þegar gestirnir taka það á sig að vaska upp, án þess að vera beðnir um það. Ég vildi að ég fengi jafn góða gesti og hann!

En allavega, TED.com er snilldar síða, ég vildi að diskarnir myndu þurrka sig sjálfir og ég ætti kannski að prófa að byrja á svona ánægjubloggi, það verður þó að passa sig að hafa það ekki of væmið

 

 

…Hérna eru smákökurnar kannski fullmargar miðað við mjólkina

Þrautir sjóræningja 11. apríl, 2010

Posted by bigzter in Almennt.
add a comment

Ég byrjaði að horfa á myndina I’m not there, en það er mynd sem fjallar um sjálfan Bob Dylan, 5 leikarar (þar af ein kona) leika kappann í myndinni. Ég var búinn að horfa á hálftíma af myndinni, fannst hún vægast sagt ruglingsleg. Hún byrjaði á því að einhverjir blaðamenn voru að kalla Bob Dylan herra Quinn. Svo var skipt snögglega yfir í villta vestrið eða eitthvað álíka, einhverjir hestakallar og fleira og svo virtist sem allir vildu flytja úr bænum. Ég hafði ekki hugmynd um hvernig villta vestrið tengdis Dylan á nokkurn hátt, og ekki bætti úr skák að allt í einu kom “nýr” Dylan inn í myndina sem fór að bulla eitthvað. Ég taldi að þessi mynd væri bara í anda Dylan, mjög torskilin.

En þolinmæði mín til þessarar myndar var á þrotum. Ég slökkti því á myndinni eftir hálftíma áhorf. Ég uppgötvaði svo að ég hafði byrjað að horfa á seinni hluta myndarinnar!

Leyndardómar skýrslumálastofnunar 7. apríl, 2010

Posted by bigzter in Almennt.
4 comments

Hóruhús (brothel) er staður þar sem vændiskonurnar deila tekjum sínum með yfirmönnum staðarins – oft 50/50. Maddamann, eða eigandi staðarins sér um að redda kúnnum. Þær ganga úr skugga um að kúnninn sé ekki lögga í dulargervi og fleira í þeim dúr. Kúninn getur svo valið úr flokki vændiskvenna á staðnum. Vændiskonurnar starfa í mesta lagi í 5 ár á hverjum stað, því menn sem sækja hóruhús vilja hafa fjölbreytni í rekkjunautavali.

Það er öruggara fyrir vændiskonur að starfa á hóruhúsi. Þær eiga líka í nánari samskiptum við aðrar konur, og eignast jafnvel góðar vinlkonur – en það er sjaldgæft hjá götuhórum. Á móti kemur að hórur á hóruhúsi ráða ekki sínum vinnutíma sjálfar, og þær fá ekki allt kaupið til sín. Þær vændiskonur sem starfa sem “fylgdarkonur” eða escorts fá hæstu launin eða þjórféð, en þær fara í hús eða á hótel þar sem kúninn bíður þeirra. Það getur hins vegar verið hættulegur leikur að leika, þær eru mjög berskjaldaðar á þessum slóðum og þær geta jafnvel verið drepnar.

p.s. Hefur einhver séð hina frægu mynd Leyndardóma skýrslumálastofnunar? Ekki ég, fyrir mér er hún enn mikill leyndardómur með skemmtilegt nafn

Tölvuleikjanostalgía – NES og SegaMega 2. apríl, 2010

Posted by bigzter in Almennt.
4 comments

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega góður í tölvuleikjum. Ég held reyndar að það séu algjörar undantekningar ef ég næ að klára heilan tölvuleik. Fyrsta tölvan sem ég man eftir að hafa leikið mér í var eldgamla Nintendo, eða NES. Eftirminnilegasti leikurinn þaðan var boxleikur sem kenndur var við Mike Tyson. Svo var annar leikur sem að fjallaði um Nemó sem var í draumalandi fullu af sveppum og skrítnu liði. Svo átti maður að sjálfsögðu Super Mario Bros 1 og 3, og að sjálfsögðu Duck Hunt – leikinn með byssunni. Maggi frændi átti Mario númer 2 og einhvern leik sem innihélt 100 leiki. Ófá skiptin sem maður lék sér á þeim bænum, sællar minningar.

Ég keypti mér mína fyrstu leikjatölvu 7 ára gamall, en það var Sega Mega Drive II. Ég átti 2 leiki í hana í byrjun og aldrei meira en það. En annar þessara leikja lifir enn sem ein besta skemmtunin úr minni barnæsku. Þetta var leikurinn Sonic the hedgehog 2. Ég spilaði leikinn margoft, bæði heima hjá mér og hjá Ole, en ég held ég hafi aldrei komist lengra en borð 7. Ástæðan – það var ekki hægt að seiva! Bölvað, maður þurfti alltaf að byrja upp á nýtt í hvert einasta skipti sem maður vildi spila leikinn, ótrúlegt hvað maður nennti samt að spila þessi örfáu borð sem maður hafði tíma í hverju sinni. Ole átti svo böns af Sega leikjum, svo þangað leitaði maður ef maður vildi prófa eitthvað nýtt. Mortal Kombat 2 var að sjálfsögðu vinsæll hjá okkur ofbeldissjúklingunum, en hann var hægt að spila hjá svindlaranum í Seljavídjó og hjá Ole. Pálmi átti svo Fifa (96 væntanlega) og hann var spilaður svo mikið að það rauk úr tölvunni og fótboltahæfileikarnir lympuðust niður á sama tíma.

Háklassahórur 31. mars, 2010

Posted by bigzter in Almennt.
3 comments

Háklassahórur er það sem kallast “call girls” á ensku – þið gætuð kannast við þær úr þáttunum Secret diary of a call girl. Þær njóta mestu virðingarinnar innan vændisbransans og þær fá hæstu launin – nokkurskonar aðalskonur vændisins. Þær rukka fleiri hundruð dollara fyrir hver mök, en sú upphæð getur orðið mun hærri. Þær hafa árstekjur sem jafnast á við það sem lögfræðingar eða læknar geta státað af. Þær eru betur menntaðar en aðrar hórur, fágaðari og klæða sig í dýr og elegant föt – þær klæða sig frekar upp sem viðskiptakonur heldur en hórur. Þær móðgast ef fólk kemur fram við þær eins og hverja aðra götuhóru, margar þeirra nota ekki einu sinni orðið vændiskona um sjálfa sig. Þær þykjast jafnvel vera kærustur kúnnans á almannafæri. Þær hafa líka ákveðið siðferði, og reyna ekki að féflétta kúnnan eða koma upp um hver hann er – en oft eru þetta hátt settir menn sem leita til þeirra.

En lífið er ekki alveg fullkomið fyrir þessar konur. Þegar þær eru með kúnna þá verða þær að hlýða því sem hann segir, jafnvel ef hann er súísædal paranóju geðklofasjúklingur með bleyjufetish. Kúnninn kaupir afnot af konunni í ákveðinn tíma, og hún verður að bjóða honum upp á það sem hann vill.