Áramótaupgjörið 2014

Árið 2014 var nú meira árið !
Frægasti einstaklingurinn sem ég hafði séð var Kiefer Sutherland á flugvelli, en nú í ár fór allt á fullt!
Árið byrjaði á þvílíkri bombu, en nýju ári var fagnað með engum öðrum en Steingrími J. og þegar árið byrjar svona er ljóst að eitthvað mikið er í vændum.
Enda kom það á daginn, því strax í byrjun ársins rakst ég á Bjarna töframann á Supersub. Stuttu síðar talaði ég við Jón Jónsson tónlistarmann í símann og sömuleiðis við þá nýbakaðan föður, Ásgeir Erlendsson, úr Íslandi í dag.

Ég skrapp á salernið á árinu og sumar ferðirnar voru merkilegri en aðrar. Í einni slíkri ferð rakst ég á Eyþór Inga Eurovisionstjörnu og í annarri var ég næst-næsti maður á salernið á eftir meistara Bjartmari Guðlaugssyni, (sem samdi m.a. Óskalag Þjóðarinnar). Þar sagði hina ódauðlegu setningu „Hva, allir bara að bíða eftir mér?” , enda röðin löng.

Ég sinnti einnig menningum og listum á árinu. Ég skellti mér á uppistand og sá þar alla í Mið-Íslandi og sjálfur Nilli seldi mér miðann. Ég fór á Aldrei fór ég Suður þar sem Mugison og milljón aðrir gerðu gott mót auk þess sem ég átti gott spjall við  Herra Hammond. Einnig fór ég alla leið til Þýskalands til að sjá nokkur goð til viðbótar – en ég var svo nálægt sviðinu á Metallica og Iron Maiden að ég held ég geti núna talað um hljómsveitarmeðlimi sem vini mína.

Undir lok sumars skellti ég mér svo á Þjóðhátíð í Eyjum og þar voru margir frægir kappar. Heimsfrægastir líklegast Quarashi liðar en margir eru heimsfrægir á Íslandi – t.a.m. Helgi Björns (frændi minn í þokkabót!), Jón Jónsson og svo Stebbi Hilmars – sem á einmitt son sem heitir Birgir Steinn og hann ku vera á barmi heimsfrægðar. Á leiðinni heim í Herjólfi sat svo sjálfur Sverrir Bergmann í röðinni fyrir aftan mig. Toppaði þar góða Þjóðhátíð.

Svo gerðist ég svo frægur að fylgjast með upptökum á Óskalagi þjóðarinnar. Þar hitti ég m.a. Ragnhildi Steinunni og Jón Ólafsson, heyrði Pál Óskar hita upp röddina og svo stóð Unsteinn úr Retro Stefson við hliðina á mér dágóða stund. Á sama stað sá ég Þórhall Gunnarsson, fyrrum Kastljóslegend, reykja rafsígarettu.

Ég fór einnig í bíó á árinu og sá þar m.a. myndina Vonarstræti. Deginum eftir sá ég svo aðalstjörnu myndarinnar, Þorvald Davíð, á leiðinni í ræktina. Á annari bíómynd sá ég Pétur Jesús, Buffara og mikilmenni. Mér skilst að Sigurjón Kjartansson hafi látið sjá sig á sömu sýningu.

Ég fékk mér líka að borða á árinu 2014. Ég hitti Stefán Pálsson bjórspeking, spurningahöfund og altmuligtmand, í nokkrum kökuboðum (enda frændi hans!). Ég sá Sveppa Krull fá sér Serrano og við annað tilefni sá ég Gillzenegger og Hjöbba Ká fá sér Nana-Thai og ræða um veðmálasíður. Á kaffi Grensás sá ég nýrekinn Reyni Traustason fá sér kaffi og meððí. Talandi um Reyni, í besta bakaríi landsins, Reynir-Bakara, rakst ég á Júlíus Vífil borgarfulltrúa. Fiskikóngurinn seldi mér svo ófáar máltíðirnar og Sigfús Sigurðsson handboltastjarna var alltaf hress þegar ég keypti þorskhausa eða lönguflök snemma morguns.

Ég sinnti íþróttunum einnig á þessu ári, enda borgaði það sig augljóslega þegar ég mætti á æfingar ásamt Felixi Bergssyni og Biggest Loser stjörnuþjálfaranum Evert (eða Hinum Gráa, eins og ég kýs að kalla hann).

Á förnum vegi mætti ég stjörnutrommaranum Benna (m.a. úr 200.000 naglbítum) og Júlíus Brjánsson kaffibrúsakall sá ég  tvisvar. En ætli besti frægi einstaklingurinn sé ekki Doddi úr Samaris, eða Doddi bróðir eins og ég kýs að kalla hann. Hitti hann oftar en alla hina frægu og það skiptir miklu máli að vera í svona góðum tengslum við celebanna hér á landi.

Vonandi verður 2015 jafn viðburðarríkt.fraegir6

Auglýsingar

Áramótauppgjör Biggans 2012 – Sjónvarpsþættir

Sjónvarpsþættir:

Ég sá ekkert sérstaklega mikið af sjónvarpsþáttum eða bíómyndum þetta árið, hvað þá eitthvað sem er glænýtt. Ég er dálítið mikið þannig að ef sjónvarpsþáttur er í tísku þá einhvern veginn deyr öll löngun hjá mér að sjá þáttinn, svo ég horfi yfirleitt ekki á vinsæla þætti fyrr en einhverjum árum eftir að þeir eru gerðir. En hérna er smá yfirlit yfir helstu þættina sem ég horfði á í ár, hvort sem þeir komu út árið 2012 eður ei.

Cool cats segja þér að nota ekki dóp (úr Community)

Community: Grínþáttur sem fjallar um hóp af fólki sem er í svokölluðum Community college í Bandaríkjunum, en mér skilst að slíkir skólar séu ekki mjög hátt skrifaðir hvað menntun

varðar. En þættirnir eru allavega mjög góðir, fyrsta serían byrjar frekar rólega og er kannski fremur einsleit. En í annarri og þriðju seríu er eins og handritshöfunarnir hafi ákveðið að leika sér meira og fara út fyrir kassann. Hver þáttur varð því meira eins og stuttmynd, ólík þemu tækluð í hverjum þætti og mikill hasar yfirleitt á boðstólnum. Fjórða og síðasta serían ku vera á leiðinni, mikið verður nú gaman þá.

Borgen: Meðan ég bjó úti í Danmörku setti ég mér það markmið að horfa eitthvað á danskt sjónvarp eða sjónvarpsþætti. Það misfórst eitthvað, enda danska sjónvarpið að mestu fullt af glötuðum raunveruleikaþáttum og söngvakeppnum. En ég varð mjög heillaður af þáttunum Borgen samt sem áður. Þetta eru pólitískir þættir sem fjallar um konu sem stefnir á frama í dönskum stjórnmálum. Vil nú ekki segja of mikið um innihaldið, en ég held að þættirnir gefi manni góða innsýn í heim stjórnmálanna og öll klækjabrögðin og tilfinningarnar sem fyrirfinnast þar. Ég er hrifinn af evrópskum þáttum og bíómyndum yfirleitt þar sem mér finnst þær einhvern veginn mannlegri en það sem kemur frá könunum. Þessir þættir ná að vera mannlegir á sama tíma og þeir eru mjög vel gerðir. Ef einhver veit um aðra góða danska þætti má hann endilega láta mig vita.

The Newsroom: Aðrir pólitískir þættir um lífið á fréttastofu. Þarna eru teknar raunverulegar fréttir og þær samtvinnaðar í líf fréttamannanna sem flytja þær. Margt mjög flott í þessum þáttum og góðar pælingar – sýnir manni svolítið bak við tjöldin í heimi stjórnmála, viðskipta og frétta og hvernig það tvinnast saman (hversu mikið sem er satt í því svosem). En helsti ókosturinn við þættina er hversu „amerískir“ þeir eru, ég fékk æluna alveg nokkrum sinnum upp í kok af allri væmninni og þjóðernisklisjunum sem skinu í gegnum suma þættina. En ég hlakka til að sjá aðra seríu af þessum þáttum.

Entourage: Var mjög fljótur að renna í gegnum nokkrar seríur af þessum þáttum, en svo er eins og þetta hafi verið að þynnast ansi verulega í lokin og ég hef ekki enn nennt að klára áttundu og síðustu seríuna.

30 rock gerir þér kleift að gefa englum fæv

30 Rock: Ég hef heyrt að þeir ætli að hætta að framleiða þessa grínþætti, en það væri mikil sorg. Mjög skemmtilegir grínþættir og jafnvel með dálitla ádeilu, sem ég heillast yfirleitt af. Og þeir innihalda engan dósahlátur, en vöntun á slíku er grundvallarforsenda þess að ég nenni að horfa á grínþætti!

Being: Liverpool – Þetta eru amerískir raunveruleikaþættir um uppáhalds fótboltaliðið mitt, Liverpool. Þarna er fylgst með undirbúningstímabilinu hjá liðinu og baksviðs í fyrstu leikjum liðsins. Nokkuð áhugvart að sjá þessa þætti og kíkja aðeins bakvið tjöldin hjá liðinu. En oft á tíðum ansi mikil vella og væmni – enda stílað á amerískan markað.

Secret diary of a call girl: Mörgum þykir þetta val mitt á sjónvarpsþáttum ekki alveg passa við ímynd mína sem karlmaður, en hverjum er ekki sama. Þessir þættir fjalla um líf vændiskonu, eða háklassahóru. Hún er að sinna starfi sem þér þykir skemmtilegt og fær hellings pening fyrir vikið – en er það nóg? Mér fannst allavega gaman að fylgjast með ævintýrum frú Belle, en þættirnir voru kannski orðnir full endurtekningarsamir í lok fjórðu og seinustu seríunnar.

Aðra þætti horfði ég varla á í ár, svo ég muni allavega.

Hvað er árangur í íþróttum?

Ég held það þurfi varla fleiri orð um þetta mál:Image

 

The Road Ahead or The Road Behind
eftir George Joseph Moriarty

Sometimes I think the Fates must
Grin as we denounce and insist
The only reason we can’t win
Is the Fates themselves that miss

Yet there lives on an ancient claim
We win or lose within ourselves
The shining trophies on our shelves
Can never win tomorrow’s game
You and I know deeper down
There’s always a chance to win the crown

But when we fail to give our best
We simply haven’t met the test
Of giving all, and saving none
Until the game is really won

Of showing what is meant by grit
Of fighting on when others quit
Of playing through, not letting up
It’s bearing down that wins the cup
Of taking it and taking more
Until we gain the winning score

Of dreaming there’s a goal ahead
Of hoping when our dreams are dead
Of praying when our hopes have fled
Yet losing, not afraid to fall
If bravely, we have given all

For who can ask more of a man
Than giving all within his span
Giving all, it seems to me
Is not so far from victory

And so the Fates are seldom wrong
No matter how they twist and wind
It is you and I who make our fates
We open up or close the gates
On the road ahead or the road behind.

Sumarið sem stúart

Svalur flugþjónn

Í sól og sumaryl

Seinast þegar ég bloggaði, þá fjallaði ég um ævintýri mín í Íþróttalýðháskóla í Danmörku árið 2009. Núna tveimur árum síðar er annarri svaðilför minni í Danmörku lokið. Ég ákvað nefnilega að vera svolítið flippaður vorið 2011 og sækja um starf sem flugþjónn, hjá litlu íslensk/dönsku flugfélagi sem heitir Primera Air. Ástæðan fyrir því að ég sótti um þetta starf var aðallega af því mig langaði að prófa eitthvað nýtt, lifa í öðru landi, búa og vinnameð tveimur æskuvinum mínum (Mr. Porkhouse og Haltigrum) og svo var erfitt að fá vinnu á Íslandi yfir sumartímann. Ég hef unnið ansi fjölbreytt störf í gegnum tíðina, og því ekki að prófa þetta?

En allavega, til að verða flugþjónn þarf maður að sækja nokkurra vikna námskeið fyrst. Námskeiðið var haldið í Kaupmannahöfn og það var frekar strembið satt best að segja – 3 vikur, tímar frá 8-17, sex daga vikunnar! En námskeiðið gekk vel, skemmtilegir nemendur og skemmtilegir kennarar líka. Ég náði reyndar ekki mikið að blanda geði við þau öll eftir langan dag á námskeiðinu, af því ég bjó í talsverðri fjarlægð frá þeim öllum. Ég kvarta reyndar alls ekki yfir því, ég bjó hjá Andreu, skólasystur minni úr MS í hverfi sem kallast Albertslund, í útjaðri Kaupmannahafnar. Tíminn þar var mjög skemmtilegur, allir sem ég hitti þar voru úber indælir og vildu allt fyrir mann gera, og svo voru náttúrulega nokkur góð teiti haldin þarna 🙂

En eftir að námskeiðinu lauk flutti ég til Vejle, lítils 50þúsund manna bæjar á Jótlandi. Ég flutti inn með Daníeli (Mr. Porkhouse) og Hallgrími (Haltigrum) í fáránlegustu íbúð sem ég hef séð. Íbúðin er 150 fermetrar, sem er hreinlega allt of mikið fyrir okkur þrjá. Sérstaklega þar sem að við höfðum engin húsgögn til að fylla upp í allt þetta rými, auk þess sem íbúðin var sett fáránlega upp – hálfgert völundarhús. Svo eru Danir greinilega ekkert spéhræddir því það eru gluggar á klósettunum! En við keyptum ýmislegt í íbúðina, þar á meðal svaðalegt Bang&Olufsen sjónvarp sem vakti mikla athygli hvar sem það sást.

Okkur gekk misvel að elda, elduðum oft dýrindis mat þegar við tókum okkur til, og stundum ekki jafn mikinn dýrðarmat – þó við höfum tekið okkur til. Þar sem engar voru matreiðslubækurnar og við allir tiltölulega blautir á bakvið eyrun dugði lítið annað en að prufa sig áfram í matgerðinni. Eftirminnilegasta tilraunastarfsemin var án efa vanillujógúrtsávaxtakjúklingadúlleríið hans Hallla, það var ekki merkilegt út af góða bragðinu samt :O Ég hóf alla morgna fyrir flug á því að elda próteinpönnukökur, siður sem ég mæli hiklaust með að fleiri taki upp.

Við vorum svo heppnir að lenda í næst rigningarmesta sumrinu í Danmörku, frá því mælingar hófust fyrir (örugglega) meira en öld síðan. Það var yfirleitt heitt en nánast alltaf ský á himni, sem minnkaði stuðið aðeins en þó ekki of mikið. Í september/október þá kom loksins hitabylgjan sem við höfðum þráð allt sumarið….verst að við vorum allir búnir að flýja baunalandið og komnir í kuldann á klakanum…

Mér fannst flugþjónastarfið vera skemmtilegt, skemmtilegast þótti mér þó án efa allt góða fólkið sem ég vann með og kynntist í flugunum og utan þeirra. Snilldar hópur upp til hópa og sérstaklega góð stemmning í Billund beisinu, það var alltaf hægt að fá fólk í að gera eitthvað sniðugt í frítímanum, þó maður hafi þurft að velja óvenjulegan tíma til þessarra athafna vegna skringilegs vinnutíma flugþjóna…Djamm í miðri viku var bara hinn eðlilegasti hlutur í þessum hópi og allt í góðu með það…

Ég hugsa með miklum hlýhug til þessa flugþjónaævintýris, æðisleg tilbreyting að losna aðeins undan Íslandi og kynnast alveg glás af skemmtilegu liði – á námskeiðinu, í Albertslund og svo Billund-base fólkinu. Mér hefði aldrei dottið í hug að árið 2011 myndi ég verða flugþjónn – hvað þá að ég yrði það með Hallla og Danna af öllum mönnum. En þetta er reynsla sem ég hefði sannarlega ekki viljað vera án

Hér koma svo nokkrar myndir frá seinustu dögunum þarna úti:

This slideshow requires JavaScript.

Brandur Enni H

This slideshow requires JavaScript.

Eins og einhverjir minna dyggu lesenda vita, þá flýði ég kreppuna og volæðið á Íslandi fyrir rúmum tveimur árum, er ég flutti ég í lítinn bæ í Danmörku sem heitir Brönderslev (og bærinn er staðsettur í Limafirði, fyrir þá sem hafa áhuga á landafræði, eða með barnalegan húmor eins og ég). Ástæða flutninganna var sú að ég fór svokallaðan íþrótta-lýðháskóla, sem hetitir NIH (Nordjyllands Idrætshojskole). En eftir dvölina mína í skólanum skrifaði ég stuttan pistil um dvölina mína þar, en hef hvergi birt hann fyrr en núna. Þessi tími sem ég átti í NIH var ógleymanlegur, og vonandi finnst einhverjum gaman að lesa þennan aldna pistil:

Dvölin mín í NIH:

Upphafið

Það var í lok útskriftarársins mins við Menntaskólann við Sund þar sem einhver ónefnd hnáta mætti í skólann til að kynna fyrir okkur íþróttalýðskólann NIH(Nordjyllands Idrætshojskole). Ég hafði aldrei heyrt um þetta áður, en þegar ég hlustaði á kynninguna hennar og skoðaði bæklinginn sá ég strax að þetta væri eitthvað sem ég vildi gera. Ég hafði ekki verið mjög virkur í íþróttum í nokkur ár, en hef þó alltaf haft gríðarlegan áhuga á þeim og haft gaman af því að stunda þær þegar mér gafst kostur á því. Eftir að hafa rætt við mína nánustu ákvað ég að slá til og sækja um í þennan skóla. Ég fékk svo fljótlega bréf frá skólanum um að umsóknin mín væri samþykkt og ég gæti byrjað í skólanum 4. janúar og þar myndi ég dvelja fram á sumar, eða fram að miðjum júní.
Ég mætti í skólann 1. janúar ásamt vini mínum sem tók nokkuð óvænt þá ákvörðun að koma með mér í skólann. Þar sem vorönnin var ekki formlega byrjuð, vorum við aleinir í þessum stóra skóla fyrstu dagana. Það var ágætt eins langt og það náði en við biðum þó fullir eftirvæntingar eftir því að sjá alla hina nemendurna sem ætluðu sér að stunda nám við skólann. Fyrsta vikan var svo óhefðbundin, en hún fór öll í það að hrista nemendurna saman, þannig að það var farið í ýmsa leiki. Vikan endaði svo á Litlum Ólympíuleikum, þar sem keppt var í óhefðbundnum íþróttagreinum, en búið var að skipta nemendum í „lönd“ þar sem hvert lið bjó til sína eigin einkennisbúninga og jafnvel stuðningsmannalög ef mikil stemmning ríkti í hópnum. Deginum lauk svo með smá teiti þar sem „samlandar“ sátu til borðs við sérstaklega skreytt borð og í góðu glensi – en flest stóru partýin hér hafa eitt ákveðið þema, t.d. ævintýraþema, sumarþema og ólympíuþema og myndast oft sérstök stemmning fyrir vikið.

En eftir þessa skemmtilegu fyrstu viku tóku við nokkrar hefðbundnar vikur. Við fórum í þau íþróttafög sem við höfðum valið okkur, ásamt söngtímum, og þema og umræðutímum. Þar sem ég var svo slappur í dönsku þegar ég mætti til Danaveldis þá var ég settur í svokallaða International tíma, en þar voru þeir nemendur sem voru ekki sleipir í dönskunni. Í þessum tímum voru tveir Íslendingar, fjórir Ungverjar, Ghanamaður og strákur frá Lettlandi. Þarna kynntist ég mínum bestu vinum í skólanum og erum við nú þegar farin að skipuleggja reunion þó skólinn sé ekki enn búinn.

Ferðin mín til Frakklands:

En fyrsta utanlandsferðin, af þremur sem ég fór í, var farin til Frakklands. Stefnan var tekin á að skíða eins og enginn væri morgundagurinn í frönsku ölpunum, og var það gert. Við vorum í frakklandi í eina viku, og lærðum að skíða og snjóbrettast við bestu mögulegu aðstæður. Við höfðum kost á að velja um mismunandi æfingabúðir eða „workshops“ eftir því á hversu hæfileikarík við vorum á skíðum, en einnig var hægt að læra einhver ákveðin „trikk“ eins og að stökkva af stökkpalli. Það var frábært að fá tækifæri til að láta adrenalínið flæða á stökkpöllunum og í brekkunum, og er það klárlega eitthvað sem verður endurtekið einn góðan veðurdag. Eftir langan dag á skíðum voru svo haldnar kvöldvökur eða spilað á spil og var það með eindæmum huggulegt. Eftir frábæra viku var svo haldið í rútu aftur til Danmerkur, en þessi sólarhringur sem rútuferðin tók var skuggalega fljótur að líða, enda góður mórall í mannskapnum eftir vel heppnaða ferð.

Nýjar greinar og maraþon

Fljótlega eftir heimkomuna í skólann áttum við að velja okkur ný íþróttafög, en ég hafði áður verið í badminton, handbolta og að læra að verða einkaþjálfari.  Ég sá fljótt að handbolti var ekki íþrótt fyrir mig, en mikið rosalega var badmintonið skemmtilegt! Svo var mjög gagnlegt að taka einkaþjálfaranámið, og á eflaust eftir að koma sér vel fyrir mig í framtíðinni.

En á þessu nýja tímabili sá ég að hægt væri að velja um að æfa fyrir maraþon, sem færi fram í byrjun maí í þýsku borginni Hannover. Ég ákvað að taka slaginn, og við tóku erfiðar en skemmtilegar hlaupaæfingar þar sem reynt var að gera líkama og sál vel undirbúna undir maraþonið.

Það var svo um 20 manna hópur sem ákvað að lokum að hlaupa maraþonið í þessari fallegu borg, og náðu þau öll að klára maraþonið með glæsibrag, og voru líkamar þeirra allflestra gjörsamlega firrtir orku þegar hlaupinu lauk. Maraþon er mikil þrekraun, og eftir rúma 30 kílómetra fóru að renna á mann tvær grímur, og maður hugsaði um hvurn fjárann maður væri búinn að koma sér í. En maður varð að gjöra svo vel að reyna að hundsa þessar hugsanir og staulast í mark, og það tókst þrátt fyrir allt og ég get sagt með fullri vissu að ég hef aldrei verið jafn uppgefinn á ævinni. En að loknu hlaupinu var maður þreyttur en stoltur maraþonhlaupari. Eftir maraþonið sjálft tók við hvíld, enda ekki mikil orka í að gera neitt af ráði. Daginn eftir var svo haldið heim til litla krúttlega bæjarins okkar, Brönderslev, og seinasta önnin tók við.

Seinustu mánuðirnir

Þar sem veðrið í Danmörku lék við hvurn sinn fingur frá því um páskana og frameftir, liðu seinustu mánuðirnir skuggalega hratt og ávallt glatt á hjalla í skólanum. Hópurinn var svo orðinn enn þéttari og allir orðnir betri vinir, og skilaði það sér vel í dúndrandi hressum partýum og kósý síðkvöldum hér í skólanum. Það var svo lagt af stað í seinustu utanlandsferðina seint um kvöld í lok maí. Ferðinni var heitið til eyjarinnar Lanzarote, á íþróttahótelið La Santa. Allar aðstæður til íþróttaiðkunar eru þar eins og best verður á kosið, og gat maður stundað nánast allar íþróttir sem maður hafði hug á, og svo var að sjálfsögðu hægt að safna smá brúnku við sundlaugarbakkann.

Daginn eftir að við mættum á svæðið var haldin mikil og góð Iron Man keppni, en hún felst í því að synda 3800 m, hjóla 180 km og enda svo á maraþonhlaupi – allt á sama deginum! Það keppti þó enginn í skólanum í Járnkarlinum, en nokkuð stór hópur úr skólanum fór og hjálpaði til við undirbúning keppninnar. Næstseinasta daginn á La Santa hélt skólinn svo sinn eiginn Iron Man, en hægt var að velja um að hlaupa hálfan, einn fjórða eða einn tíunda hluta af venjulegri Iron Man keppni. Þeir sem komu fyrstir í mark í hálfu Iron Man keppninni luku keppni á rétt undir 6 klukkustundum, en það segir sig sjálft að það er ekkert grín að púla í 6 klukkutíma eða meira samfleytt, og því voru það aðeins þeir allra hörðustu sem tóku þátt í því. Nokkrir voru svo staðráðnir í að klára heilan Iron Man einhverntíma í framtíðinni, meðan aðrir sóru þess eið að þetta myndu þeir aldrei gera aftur!

Eftir vel heppnaða ferð til La Santa var svo haldið aftur heim á leið í skólann, og aðeins tvær hefðbundnar vikur, og ein þemavika, eftir af skólanum og voru þær með eindæmum ljúfar eins og allar aðrar vikur hér í skólanum. Ég get með sanni sagt að dvölin mín hér í NIH hafi verið vel heppnuð í flesta staði, og akkúrat það sem að ég þurfti eftir að vera kominn með smá leið á Íslandi og svo var gott að gera eitthvað óhefðbundið áður en ég myndi demba mér í háskólanámið. Ég myndi hiklaust mæla með fyrir alla sem hafa áhuga á íþróttum og vilja prófa eitthvað nýtt, að skella sér í íþróttalýðskóla, og fær NIH toppeinkunn frá mér. Það eina sem ég sé eftir við dvölina í NIH var að ég hefði viljað vera lengur en 6 mánuði!

This slideshow requires JavaScript.

Lyktin á Grensásveginum

Dumla

Dumla, nýstrokkuð smjörskaka.

Hver kannast ekki við það að vera að keyra eða labba á Grensásveginum, nánar tiltekið hjá Skeifunni og finna þennan frábæra ilm sem leggur frá einhverju húsanna í nágrenninu. Það lífgar allavega alltaf pínulítið upp á grámygluna að finna snúðailminn sem berst frá Mylluverksmiðjunni sem er þarna að fjöldaframleiða brauð, snúða og aðra misholla (en vel lyktandi) hluti svo við getum notið þeirra.

Annars eru fleiri góðir hlutir á Grensásveginum. Aðeins ofar var staðsett bakarí sem hét Heildsölubakaríið ef mig minnir rétt (nú er þar annað bakarí). Amma mín og afi áttu heim þar þegar ég var lítill og það var órjúfanlegur partur af góðri heimsókn var að fá smá klink til að kaupa snúð með glassúr, eða sykri – en hið síðarnefnda hef ég því miður hvergi annars staðar séð, en það var allavega einfalt og gott. Og ég get vel trúað því að smjörkökurnar hafi verið nýstrokkaðar, eða Dumlur eins og þær heita á fagmáli.

Fleira gott er á Grensásveginum eins og t.d. Ísbúð Vesturbæjar sem er með útibú sitt þar. Ég er ekki frá því að útibúið sé hreinlega betri en orginallinn, allavega fannst mér bragðarefurinn vera íburðarmeiri þar heldur en á Melnum. Melurinn og Grensan fá allavega þumal upp fyrir góðan ís og ódýran ref!

Þegar ég er að skrifa þetta blogg er ég að átta mig hægt og rólega á því að Grensásinn er stórlega vanmetin gata, en þó svo fræg að þekktur einstaklingur ákvað að kenna sig við hana. Þarna er góður kínverskur veitingastaður sem heitir Tían, Rizzo pizzur eru fínar, PFAFF er skemmtilegasta nafn á búð sem ég hef heyrt.

Ofan á sænginni, undir dýnunni…

Ég held að það sé umþaðbil besta tilfinning í heimi þegar einhver tekur sig til og býr um mann í sænginni (þegar þú liggur og sængin er sett undir þig svo sængin er eins og svefnpoki…eða whatevahhh). Faðir minn gerði þetta við mig þegar ég var lítill og á hann mikið hrós skilið fyrir það, en ég þarf að fara að díla við Halldóru um að gera þetta við mig núna (vonandi ekki í skiptum fyrir meira uppvask þó!).

Samad

Samad að hræða úr öllum líftúruna

En það eru fleiri hlutir sem ég elska við sængur og rúmföt. Það er hægt að nota sængurnar sem risa kodda þegar maður horfir á sjónvarpið, sumir fá mikla ánægju úr því að klæðast lakinu og þykjast vera draugur (eins og Samad,  franskur stórvinur minn gerði á Draugasetrinu á Stokkseyri með 2.C í MS), og svo er hægt að nota rúmfötin sem fínan borðdúk eins og Guðbjörg frænka mín gerði á áramótunum fyrir nokkrum árum.

Veit annnars einhver hver fann upp sængina? Hann eða hún á allavega skilið knús enda hefur sú manneskja örugglega gert fleiri knús möguleg en ég kæri mig um að vita.

p.s. Biggi Lú, sorry að sá franski húðskammaði þig fyrir að skítfalla á frönskuprófinu um árið. Hann ætlaði að skamma mig en vissi ekki hvor Bigginn var að skíta upp á bak. Það var allavega sá sem kenndur er við Stein.

p.s.2 – Samad, omelette du fromages voulez vous silvou plet je’taime pétrole d’ail. (ísl. þýðing: Samad, ég vona að þú hafir fundið tilfinningatrefilinn góða.)